oduncuamca

Zorlu bir hayattan ve yaşlılıktan iki büklüm olmuş ihtiyar bir oduncu, bir gün gene ormanda odun topluyordu. Bir ara o kadar yoruldu ve öylesine bir ümitsizliğe düştü ki, kendi kendine:
“Bu hayata artık daha fazla tahammül edemeyeceğim,” diye söylendi. “Ey azrail gelde kurtar beni!…”

Adam daha sözünü yeni bitirmişti ki, ölüm meleği karşısına dikiliverdi:
“Dileğin nedir, ey insan!” dedi.
“Bana seslendiğini duydum…”
Beti benzi atan oduncu amca, neden sonra kendini toparlayabildi ve titrek dudaklarla:
“Şeyy” dedi, “odunları sırtıma kaldıramadım da, acaba şu odun yığınını omuzuma koymak lütfunda bulunur muydun?”

Share